Fotowyprawy - blog podróży fotograficznych

W hołdzie Maciejowi Zembatemu

2011-06-29T14:11:00.000-07:00

Mój blog jest głównie fotograficzny, ale i często muzyczny. Nie mogłem, tym samym, obojętny pozostać wobec odejścia Macieja Zembatego.

I chociaż w ostatnich latach nie bardzo interesowałem się jego działalnością, to jednak zdarzyło mi się być na jego koncercie ze swoim bardziej "współczesnym" zespołem, a jego dorobek z dawniejszych lat pamiętam świeżo do dziś. On przecież dał nam Leonarda Cohena. Od Zembatego poznałem kto to Cohen i namiętnie w liceum będąc grywałem jego kawałki na gitarze. A do dziś mam czarne płyty z piosenkami Leonarda w jego wykonaniu - dwupłytowy album "Ballady" z 1983 roku, "Alleluja" z 1985 oraz limitowane wydanie w niewielkim nakładzie kameralnego koncertu z 1988 roku pt. "More Cohen by Maciej Zembaty - First we take Manhattan, then we take Warsaw, live at his place". A tym tytułowym miejscem koncertu był po prostu dom Zembatego. Tak na tej, jak i na pozostałych płytach zawsze towarzyszył Zembatemu John Porter, nadając charakter muzyczny tym wydawnictwom. Wedle zapowiedzi Macieja z tej ostatniej - "Przy oknie Stanisław Sojka, pod fikusem Bohdan Kowalewski, na dywanie John Porter". Tylko Zembaty mógł tak przedstawić zespół :) A "kanapki przygotowała pani Irenka".. Warto dodać, że Bogdan Kowalewski to basista Breakout, Mannamu i człowiek współpracujący też z Tadeuszem Nalepą. Przy okazji, wspomnę, że w kawałku z autorskiego repertuaru Zembatego pt. "Piosenka o Maruśce" wokalizę w tle wykonuje kto...? Sam Czesław Niemen. Jak widać, Zembaty był ceniony, potrafiąc otaczać się takimi artystami.

Szkoda, że częstotliwość takich wspomnieniowych postów w hołdzie zmarłym wielkim artystom jest ostatnio dość wysoka. Przecież dopiero co wspominałem Gary'ego More'a.

Szukając adekwatnych słów, które mógłbym teraz przytoczyć, wygrzebałem z pamięci i oderwałem od kontekstu takie z piosenki Leonarda Cohena (przekład oczywiście Zembatego, który w dużej mierze razem z Maciejem Karpińskim przełożył niemałą ich ilość):

O tym nie da się zapomnieć
Więc pięść zaciskasz z całych sił
Na twojej ręce nabrzmiewają
Autostrady żył

Trudno będzie przecież Macieja zapomnieć... Doceniam go też za jego wyczyny podróżnicze i ulubienie kierunków wschodnich - Indie, Nepal.
No i cóż jeszcze? Głos Zembatego jest zapewne bardziej znany niż jego wizerunek. Prowadził w Trójce "Zgryz" no i był Maurycym w pisanej przez siebie wspólnie z Jackiem Janczarskim "Rodzinie Poszepszyńskich" - nieźle odjechanym cyklu skeczy z absurdalnym humorem wespół ze wspaniałymi m.in. Piotrem Froncewskim i Janem Kobuszewskim. Dzieci też mogą go kojarzyć (chociaż ówczesne dzieci to już dorośli), bo udostępnił swój głos kotu w serialu "Siedem życzeń".

Zembaty i jego czarny humor, pozwalają zapewne zapytać teraz czy rzeczywiście przekonał się, że w "prosektorium najprzyjemniej jest nad ranem" i czy rzeczywiście będzie mu dobrze w "pozycji horyzontalnej", gdy przemoczeni ubodzy krewni będą go nieśli na swych ramionach w jego trumience (wojskową, radziecką trumnę o dwa numery za małą kupił będąc w Czeczenii :). Ja wolę jednak pozostawić w głowie wspomnienie po nim tak brzmiące:

Całkowite zaćmienie księżyca

2011-06-15T15:22:00.000-07:00

Temat na czasie - dzisiejsze zaćmienie księżyca w dwóch odsłonach: całkowite przykrycie kolorem oraz typowe przysłonięcie częściowe.

Fotowyprawy - powód milczenia

2011-06-07T12:54:00.000-07:00

Ostatnio sporo milczenia na blogu, a powodem jest przeróbka totalna strony macierzystej - fotowyprawy.com. Pzeróbka totalna, czyli zrobienie wszystkiego od nowa i dość szybkie przenoszenie treści z dotychczasowego serwisu. Jestem więc usprawiedliwiony. Myślę, że część wartościowych postów z niniejszego bloga znajdzie się również na stronie.

A tak to teraz wygląda:

Zapraszam też do odwiedzania i lubienia Fotowypraw na Facebooku

Moje Sunshine Awards

2011-03-14T15:31:00.000-07:00

Kilka dni temu zostałem wyróżniony przez Anię Błażejewską. Otrzymałem od Ani "słoneczną nagrodę", czyli "Sunshine Award". Polega to na tym, że właściciele blogów wyróżniają innych blogerów, których czytają. U Ani znalazłem się na wysokim czwartym miejscu. Nic tylko się cieszyć, że ktoś mnie czyta i w dodatku to lubi. Dzięki za to wyróżnienie.

Podobno zasady Sunshine Awards wymagają, aby wyróżniony:
1. Podziękował za wyróżnienie.
2. Umieścił u siebie link do bloga osoby, która cię wyróżniła.
3. Umieścił u siebie logo wyróżnień.
4. Przekazał nagrodę do 10 blogów.
5. Umieścił linki do tych blogów.
6. Powiadomił o tym nominowane osoby.
7. Stworzył listę rzeczy, które czynią go szczęśliwą.

Ponieważ nie zapisywałem się do tej zabawy, więc przypisuję sobie prawo nie dostosowywania się w 100% do tych reguł :D
Niemniej, chętnie stworzę własną listę ulubionych blogów. Na początku będzie tylko parę pozycji, ale z czasem, mam nadzieję, że liczba 10 zostanie osiągnięta.

Oto moje nagrody (w przypadkowej kolejności):

orientacyjnie.pl czyli blog Ani Błażejewskiej (to nie rewanż lecz prawdziwe wyróżnienie, bo zaglądam na ten blog i śledzę na ile mam czas profil na Facebooku)
fotograzka.blogspot.com - blog o bliźniaczych i znanych mi tematach :)
enduroriderz.pl - to swoisty fotoblog rowerowy, ale też czasem i pieszo-górski. W każdym razie aktywny w ulubionych moich klimatach
www.aventuras.de/travelogue - Blog pewnego pana, który porwał moją koleżankę (chociaż nie jestem do końca pewien kto kogo porwał) i tak już drugi rok przemierzają Afrykę

Gratuluję! :)

Zdjęcie okładkowe w Rowertour

2011-03-06T09:10:00.000-08:00

W numerze marcowym magazyn Rowertour umieszcza na okładce moje zdjęcie z zeszłorocznego weekendowego rowerowania w Kotlinie Kłodzkiej, a także po czeskiej stronie Śnieżnika. Relację z tego wypadu opisała Grażyna - na zdjęciu ;)

Nieważne czym, ale kiedy - fotoporadnik

2011-03-06T08:41:00.000-08:00

Z powodu wyjazdu, zapomniałem poinformować, że w magazynie Rowertour w numerze z lutego 2011 można poczytać II część poradnika fotograficznego dla rowerzystów, chociaż nie tylko dla nich. Tematem tym razem jest fotografia zimowa, a więc "nieważne czym, ale kiedy" - bo zimą nie można przestawać jeździć na rowerze i nie można zaprzestawać fotografowania :)
Zapraszam.

Fotografie Jona Kaplana

2011-03-06T08:24:00.000-08:00

W mieście Antigua w Gwatemali w okolicy centralnego placu bardzo obleganego przez turystów natrafiłem na galerię fotografii. Była prawie pusta.. Wszyscy wolą sklepy z pamiątkami, restauracje lub śmieszne wyczyny jakiegoś klauna na środku ulicy. Dzieki temu w ciszy można obejrzeć przepiękne, pogodne dziecięce portrety Jona Kaplana. Trudno mi znaleźć więcej informacji o tym artyście, ale zdjęcia spodobały mi się niezmiernie, więc zachęcam do obejrzenia jego strony internetowej. Można nawet zamówić zdjęcia: jonkaplan.com

Galeria foto z podróży po Armenii w onet.pl

2011-03-02T09:25:00.000-08:00

Portal onet.pl opublikował relację Grażyny z naszej zeszłorocznej wyprawy rowerowej po Armenii.

Jest też galeria naszych zdjęć:

Gwatemala - rodzaje transportu. Łódki, czyli transport wodny.

2011-02-21T20:13:00.000-08:00

Łatwo można zapamietać hiszpańskie słowo "łódź", ponieważ brzmi jak popularna w Europie marka samochodu - Lancia (różnica jest jedynie w pisowni - tu pisze się "lancha").

Miałem okazję korzystać z łódek nad jeziorem Atitlan, gdzie przepłynięcie szybką małą "lanchą" na drugi brzeg jeziora z San Pedro do Panajachel zajmuje do pół godziny, podczas gdy jazda transportem kołowym dookoła byłaby na pewno dłuższa i droższa. Lancha kosztuje w tym przypadku 25 Q (ok. 3$). Na wodzie, chyba jeszcze bardziej niż na lądzie odczuwalne jest oczekiwanie na klienta. Kierowca samochodu pewnie prędzej ruszy mimo, że nie nazbierał odpowiedniej liczby pasażerów. Na łodzi jest to bardziej rygorystyczne. I nie należy dawać się nabierać na zapewnienia kierowcy, że łódka odpłynie za 5 minut. To tylko zachęta, żeby do niej wsiąść i czekać kolejne 25 lub dłużej, aż liczba pasażerów będzie odpowiednia, by transport się opłacił. Przynajmniej zawsze cena jest stała bez względu na ilość pasażerów. Jednym z ciekawszych doświadczeń jest przeprawa podczas większego wiatru, gdy fale na jeziorze są nieco większe. "Conductor" łodzi, czyli kierowca przekręca na maksa pedał gazu czy cokolwiek w tej łodzi steruje prędkością i silnik - wydający się zbyt mocny do gabarytów łodzi - podnosi cały przód nad wodę tak, że łódź co chwilę spada i uderza o fale. Uczucie jest mniej więcej takie, jakby usiąść na twardych deskach sanek, a następnie zjeżdżać pomału po schodach stopień po stopniu. Można złagodzić to niemiłe wrażenie siadając w tylnej części kabiny.
W San Pedro są dwa miejsca, z których wyruszają łodzie. Jedno z nich obsługuje większa lancha - pasażerska. Jest znacznie wolniejsza lecz bardziej stabilna. Za przewóz płacimy po wyjściu z łodzi. Łodzie raczej kończą swe kursy przed całkowitym zmierzchem.

Gwatemala - rodzaje transportu. Pick-up.

2011-02-19T12:16:00.000-08:00

Tutejsi wymawiają to, jako "pikop".

Pick-up to szybki transport pomiędzy miejscowościami, jeżdżący stosunkow często, oczywiście o nieokreślonych porach. Łatwo rozpoznać pick-upa po tym, że na otwartej "pace" jakiegoś Forda, Toyoty czy Mitsubisi stoi garstka, a nierzadko masa ludzi trzymając się metalowej konstrukcji. Wystarczy machnąć ręką, by zatrzymać samochód. Zawsze znajdzie się miejsce, by dołączyć do wesołej ekipy. Częstokroć wożone są także spore ilości towarów, więc samochody przybierają pozycję wodolotu z zadartym przodem i mocno opuszczonym tyłem. Transport taki jest tani i bardzo popularny. Jazda nie ma wiele wspólnego z polskimi obostrzeniami związanymi z bezpieczeństwem, fotelikami dla dzici i obowiązkowym zapinaniem pasów. Pędząc na stojąco nad dachem kabiny kierowcy z prędkością pewnie sięgającą 70km/h zastanawiałem się, w którym kraju ludzie są na prawdę wolni i który jest bardziej rozwinięty - ten, który wszystko zamienia na przepisy, zakazy i nakazy (upierdliwie pilnowane przez równie upierdliwą policję), czy może ten, który pozwala samemu decydować o sobie :) By wysiąść wystarczy zastukać w dach kabiny w dowolnym miejscu na trasie. Płaci się bezpośrednio kierowcy po zejściu z paki. Dobrze jest znać wcześniej cenę i mieć wyliczone pieniądze.
Oprócz tych otwartych typowych pick-upów jeżdżą też bardziej tradycyjne mikrobusy, które do środka pakują po kilkanaście osób.

Gwatemala - rodzaje transportu. Tuk-tuki.

2011-02-18T09:14:00.000-08:00

Kontynuując wywody o transporcie w Gwatemali, bierzemy na tapetę tuk-tuki.

To popularne małe taksówki. Jest to w zasadzie motorower, tyle, że na 3 kołach z budą dla pasażerów. Mimo swoich niewielkich rozmiarów, małych kółeczek i małej mocy, kierowcy dla większego zarobku są skłonni zapakować do swego pojazdu nawet 7 osób, gdzie przynajmniej dwie siedzą obok niego, a reszta upakowana jest z tyłu. Ekstremalnie strome uliczki miast nie stanowią problemu. Tuk-tuk wyje na jedynce lecz konsekwentnie jedzie do góry. Czasem jednak może nie dojechać. Zdażyło nam się zakończyć trasę przed punktem docelowym z powodu urwanego koła. Z uwagi na raczej kiepskie, nierówne, brukowane drogi miast i wyboiste poza nimi, wszelkie pojazdy, a zwłaszcza takie delikatne narażone są na awarie nie wytrzymując dużych obciążeń i mało delikatnej jazdy właścicieli. Co ciekawe właściciel nie koniecznie musi posiadać przy sobie odpowiednie narzędzie do naprawy pojazdu. Tuk-tuki obsługują często młode osoby, a właściwie w naszej kulturze trzeba powiedzieć, że to dzieci. Ci nieco starsi przyozdabiają je w różnorakie antenki, sprzęt nagłośniający i wiele kolorowych światełek, by wieczorem być może przyciągać klientów lub przypodobać się swoim dziewczynom. Ceny są wyższe niż jazda chicken-busami, ale też tuk-tuki nie jeżdżą na dłuższych trasach. To transport popularny w mieście lub między sąsiednimi miejscowościami.

Gwatemala - rodzaje transportu. Chicken-busy.

2011-02-17T18:17:00.000-08:00

Paleta rodzajów transportów w tym kraju jest zadziwiająco szeroka. W zależności od miejsca, niektóre są bardziej popularne niż inne. Np. nad jeziorem Atitlan nierzadko lepiej wziąć łódź niż jechać na kołach. W innych miejscach może lepiej wsiąść do pociągu lub lepszym wyborem jest pick-up, ale bez wątpienia wszędzie można skorzystać ze słynnych tutejszych autobusów, zwanych po angielsku "chicken-bus" czyli po hiszpańsku "camioneta".

Chicken-bus
Są to maksymalnie kolorowe i wymuskane przez ich właścicieli stare maszyny, błyszczące chromowanymi elementami i lśniące powłoką lakierniczą. Charakteryzują się wypuszczoną do przodu maską silnika i dość daleko od końca "budy" umieszczoną tylną osią. A to dlatego, żeby łatwo pokonywać ostre zakręty na bardzo krętych tutejszych drogach, pnących się na znaczne wysokości. Chicken-bus ma pod maską jakiś potworny silnik, bowiem potrafi targać z pełnym obciążeniem po naprawdę stromo nachylonych drogach. Pamiętam, że armeńskie pojazdy nie dawały rady na większych nachyleniach. Tu nie ma żadnego problemu. Także wyprzedzanie na kawałku prostej drogi między kolejnymi serpentynami nie przysparza żadnego problemu. Autobusy dodatkowo posiadają z tyłu drzwi i drabinkę do wchodzenia na dach po bagaże. Nie należy do rzadkości widok, gdy podczas jazdy ktoś z obsługi chodzi po drabince lub po prostu z niej schodzi po umieszczeniu na dachu tobołków, w trakcie gdy kierowca już zdąży ruszyć w drogę. To maszyny, które mimo swojego wieku wjadą niemal wszędzie i zabiorą na pokład niemal wszystko. Transport taki jest szeroko stosowany przez lokalnych mieszkańców, więc przysparza turystom wielu ciekawych wrażeń. Ludzie wożą wszelkie towary, najczęściej te większe i cięższe ładując na dach. Na popularnych trasach i w godzinach szczytu, camionetas są wypełnione w środku po ostatnie miejsca. Normalne jest siadanie na trzeciego do dwuosobowej "ławy". Niemniej, dzięki temu, że to transport dla mas, jest on stosunkowo tani, chociaż niezbyt szybki. Przykładowo na trasie między Panajachel a Sololą bilet kosztuje 3 Qetzales czyli nieco mniej niż 1/3 dolara. Pieniądze są zbierane podczas jazdy. Oczywiście nie ma mowy o rozkładach jazdy. Trzeba dopytywać mieszkańców, o której godzinie odchodzą busy na dalsze trasy. Czasem też trzeba spytać skąd odchodzą w danym kierunku. Pytać trzeba zwłaszcza w tych miejscowościach, w których te busy nie stacjonują, a jedynie przez nie przejeżdżają. Zaś w większych miastach, a zwłaszcza w szczytowych porach dla ruchu (np. na targ lub z targu), busy stoją rzędami, a obługa głośno oznajmia, wręcz krzycząc, dokąd ów chicken-bus jedzie. Poza tym kierunki tras są wypisane nad przednią szybą. Kierowcy tych maszyn lubią wyciskać z nich siódme poty i nie stronią od używania przeraźliwie głośnych sygnałów dźwiękowych. Transport trwa dłużej niż by można przypuszczać z długości odcinka, ponieważ przystanki są częste, a wysiadający ludzie, zwłaszcza ci z bagażami na dachu potrzebują trochę czasu na rozładowanie. Poza tym samo zbieranie chętnych i ładowanie bagaży przed wyruszeniem także zabiera długą chwilę. Wieczorem camionetas przybierają postać kolorowych rozświetlonych "choinek", bowiem obwieszone są zewsząd lampami - tymi potrzebnymi do jazdy w ciemnościach i tymi zupełnie do takiej jazdy niepotrzebnymi, często migającymi w różnych kolorach.

Gwatemala - zdjęcia za pieniądze. Z ostatniej chwili..

2011-02-17T18:08:00.000-08:00

Wracając z popołudniowych zajęć z hiszpańskiego mijałem interesująco wyglądającego starszego człowieka ubranego w tradycyjny strój. O ile można spotkać sporo takich osób, o tyle ten siedział sobie na tle ciekawie pomalowanej ściany. Pomyślałem, że spytam o zgodę na zdjęcie, chociaż wiedziałem, że bez płacenia się nie obejdzie. Podszedłem, gość podał rękę i od razu wydał mi się bardzo sympatyczny. Użyłem więc znanej mi regułki, lecz w odpowiedzi usłyszałem wiele słów, z których nic nie zrozumiałem. Jednak po krótkim "dotarciu się" w rozmowie z panem pojąłem, że oczywiście chodzi o pieniądze, tyle, że stawka wynosi 10Q. To jak dotąd najwyższa pensja, jaką zażyczył sobie model za minutę (a może mniej) sesji zdjęciowej. Cóż, musiałem przystąpić do negocjacji. Użyłem najpierw działającego na wyobraźnię (mam nadzieję) argumentu, że nie jestem z Estados Unidos (USA), gdzie ludzie mają "muchos dineros", tylko jestem z Polski. Poniewaz nie do końca byłem przekonany, że zrozumiał i wie w ogóle gdzie leży Polska, to dodałem, że ludzie są tam biedniejsi niż w USA. Potem w negocjcacjach przeszedłem do przedstawienia gościowi przeciętnych stawek występujących na lokalnym rynku fotograficznym, które wynoszą ok. 2Q. Być może nie orientował się za dobrze w tym biznesie, albo był "nowy" i nie znał stawek. Pan zaproponował więc 5Q. Był zabawny, pośmialiśmy się trochę, ale nie chciał ustąpić. Wtedy ostatnią bronią jest pożegnanie się. Wstałem więc mówiąc, że w takim razie muszę iść, bo to za dużo quetzales. Wówczas pan oznajmił 4Q, więc stanęło na 3Q. Zapłaciłem i zrobiłem Panu kilka zdjęć, pokazując mu efekty. Stwierdził, przyglądając się chwilę, że zdjęcie nie jest "claro", bo faktycznie na wyświetlaczu w ciągu dnia fotki nie wyglądają zbyt wyraźnie, ale histogram był w miarę poprawny. Na wszelki więc wypadek, przesunąłem ekspozycję na +2/3eV i zrobiłem jeszcze kilak fotek, dzięki czemu będę miał pewność i większy wybór kadrów. Pożegnałem się z panem i poszedłem dalej swoją drogą. Jednak zmieniłem zdanie i zamiast do domu postanowiłem pójść skorzystać z internetu, dlatego musiałem się wrócić. Przechodząc obok nadal siedzącego jegomościa, uśmiecham się, ale widzę, że macha do mnie i mnie woła. Cóż się okazało. Otóż, dałem mu 3 monety, z czego omyłkowo dwie to nie były jednokecalówki, tylko ćwiartki. Więc gość po prostu nie dostał umówionej doli i z tego powodu może czuł się oszukany. Nie miał wielkich pretensji, ale zwyczajnie upomniał się o swój ciężko zapracowany zarobek. Dodałem więc tyle, ile należy, a nadmierne dwie ćwiartki odebrałem. W tym momencie starszy człowiek popatrzył z wyrzutem, a może błagalnie "dlaczego te zabieram". Uśmiechnąłem się i zwróciłem więc owe ćwiartki. Zatem stawka i tak okazała się ostatecznie najwyższa z dotychczasowych, bo aż 3,5Q, co zbliża się do połówki dolara. Myślę jednak, że warto było, chociaż do zdjęcia pan ewidentnie się usztywnił i nie chciał uśmiechnąć.

Gwatemala - kolorowy cmentarz w Sololi

2011-02-14T16:06:00.000-08:00

Stacjonując w San Pedro, jedną z wycieczek, jakie warto odbyć, jest przejażdżka na targ do Sololi. Samo miasteczko, aż trudno w to uwierzyć, ale wznosi się aż ok. 600 m ponad poziomem wód jeziora Atitlan, przez co zwane jest "balkonem" tego jeziora. Trudno uwierzyć, bowiem wypełniony do ostatniego miejsca lokalny chicken-bus dość sprawnie i stosunkowo szybko pokonuje tą wysokość wspinając się serpentynami znad jeziora z miejscowości Panachachel do centrum Sololi na wysokość ponad 2100 m npm. O targu w Sololi w przewodnikach można wyczytać, że to jeden z bardziej kolorowych i interesujacych targów w Gwatemali lub przynajmniej w tej jej części. Rzeczywiście, jest ciekawy i urozmaicony. Jednak przewodnik nic nie wspomina o jeszcze jednej atrakcji. Jest nią duży, kolorowy cmentarz. Leży w dolnej części miasteczka. Łatwo do niego trafić schodząc z głównego placu w dół w kierunku drogi z Panachachel. Zresztą rzuca się w oczy już na wjeździe do miasta. Jadąc chicken-busem nie sposób go nie zauważyć, choć w pierwszej chwili, nie świadom jego istnienia, można się chwilę zastanawiać czym są owe kolorowe "domki".

Cmentarz rzeczywiście z daleka wygląda, jak gęsto zabudowane osiedle miniaturowych domków. Wchodząc do wewnątrz dowiemy się dlaczego tak się prezentuje. Otóż groby nie są takie, jakie znamy z naszej rzeczywistości. Są to graniastosłupowe "klocki" z tablicami umieszczanymi na frontowej ścianie w wielu rzędach, natomiast trumny są umieszczane pod ziemią. Obok każdej tablicy zrobiono wazon na kwiaty. Z tej możliwości mieszkańcy korzystają bardzo często, bowiem kwiatów, zwłaszcza tych suszonych jest dużo. Cmentarz też nie jest pusty, ciągle widać osoby przynoszące kwiaty. Do tego każdy z "domków" pomalowany jest na różny, jaskrawy kolor, co przy pełnym słońcu, którego tu nie brakuje, dodaje intensywności kolorystycznej i swoistej pogody temu miejscu.

Jakkolwiek mnóstwo tu kwiatów, tak nie ma śladu po świeczkach i zniczach. Za to zmarli leżą w sąsiedztwie oddalonego o szerokość jeziora Atitlan Wulkanu Toliman, za którym z tej perspektywy czai się wyższy Wulkan Atitlan (3535 m npm).

Odnosi się wrażenie, jakby miejsce usytuowania cmentarza nie było przypadkowe. Być może jakieś prawdawne wierzenia Majów zadziałały tu podobnie, jak w Jerozolimie, gdzie Żydzi chcą być chowani na zboczu Góry Oliwnej na najstarszym żydowskim cmentarzu świata, z którego - jak wierzą - ruszą za Mesjaszem pierwsi zmartwychwstani przez Złotą Bramę do Świętego Miasta.

The Prophet - Prorok

2011-02-14T09:30:00.000-08:00

Często w niniejszym blogu nawiązuję fotograficznie do muzyki. Chociaż w tym przypadku nie posiadam fotografii odpowiednich do tego, co chcę napisać, to mimo wszystko krótko napisać muszę. Chodzi o Gary'ego Moore'a, który zmarł niespodziewanie kilka dni temu. Nie znam wielu jego dokonań. Akurat w ostatnim czasie zacząłem pomału odkrywać głębiej jego muzykę, gdy nagle dowiedziałem się, że w zasadzie będzie to jedynie odkrywanie przeszłości. Chociaż na pewno ukaże się jeszcze jakiś album z nieznanymi, nowymi kawałkami, to jednak pozostanie świadomość, że na jego koncert już na pewno się nie wybiorę. Ogromna szkoda i strata. Przecież wystarczy spróbować wyobrazić sobie listy przebojów wszech czasów czy składanki ballad rockowych bez piosenki "Still got the blus". Jest to prawie niemozliwe. To jeden z tych utworów, który, mimo, że grany nawet na okrągło, ciągle brzmi przyjemnie przy kolejnym przesłuchaniu. A co dopiero powiedzieć o takim kawałku, będącym w zasadzie jedną długą solówką gitarową, jak "The Prophet". Na szczęście utworów, które się nie nudzą przy kolejnych przesłuchaniach jest więcej. Ba, nawet całą płytę można słuchać na okrągło. Tak jest w moim przypadku z albumem "The different bit". I dobrze, że tak jest, bo cóż teraz pozostało, jak nie nieustanne wracanie do jego "starych" kompozycji.

Gwatemala - zdjęcia za pieniądze

2011-02-12T14:29:00.000-08:00

Przypadek 1.
- Przepraszam, czy mogę zrobić panu zdjęcie?
- Oczywiście, dos quetzales (2 quetzales gwatemalskich to ok 1/4 dolara)

Tak wyglądał jeden z pierwszych moich dialogów fotograficznych w Gwatemali. Starszy pan, ubrany elegancko w strój, jaki można tu spotkać dość często wśród starszyzny, siedział sobie na schodkach chyba swojego domu i prawdopodobnie tak dorabiał do emerytury :)
Trzeba dodać, że niezbyt ładnie pozował. Wygląda ponadto, jakby słabo widział, ale quetzales liczył sprawnie.

Przypadek 2.
Tym razem nie ja zacząłem rozmowę. Dość młody człowiek po prostu żebrał pieniądze. Postanowiłem mu dać, ale musiał za to przez chwilę stanąć spokojnie do zdjęcia. Wyglądał mimo wszystko na nieco bardziej zadowolonego z życia, jakie wiedzie, niż dystyngowany jegomość z przypadku pierwszego.

Przypadek 3.
Tego gościa sfotografowałem z nieco dalszej odległości w dość ruchliwym miejscu miasteczka San Marco. Mimo szybkiej przymiarki i tylko jednego strzału, zdołał się zorientować i, podobnie jak w przypadku pierwszym, od razu zażądał opłaty. Na początku było to 1Q, ale szybko postanowił zarobić więcej i kazał zapłacić sobie 2Q. Ponieważ nie byłem na to przygotowany, zacząłem szukać drobnych. Wyciągnąłem 5Q, na co jegomość stwierdził, że może być. Oczywiście reszty na pewno bym się nie doczekał. Ostatecznie pożyczyłem od znajomej 1Q, w kieszeni doszukałem się jeszcze 0,5Q i tyleż zapłaciłem. Że tak powiem "za karę" zrobiłem mu jeszcze portret z bliska. Człowiek mnie nieco poganiał, bo śpieszył się na autobus. Z lekko zniesmaczoną miną wziął owe 1,5Q i poszedł w swoją stronę :)
Sądzę, że gdybym probował uciekać bez zapłaty, gotów był mnie dogonić i zlać kijem :)

El Domingo, czyli w kościele w Gwatemali

2011-02-12T10:42:00.000-08:00

Jutro "el domingo", czyli niedziela i czas będzie pójść do koscioła. Więc tym razem trochę wrażeń z zeszłotygodniowej mszy.

Kośiół katolicki w centrum San Pedro

Chociaż San Pedro jest niedużym miasteczkiem, to ma aż 20 kościołów, z czego duża część, a może nawet większość jest ewangelickich. Natomiast w centrum na głównym placu stoi duży kościół katolicki, który pięknie można sfotografować na tle wulkanu San Pedro. Wybrałem się na mszę popołudniową o 18-tej, bo nie uśmiechało mi się wstawanie na pierwszą mszę, która jest odprawiana już o 5 rano, a przed południem wolałem pokręcić się z aparatem po miasteczku. Zatem godzina 18 była najbrdziej dopasowana do rytmu dnia.

Tylko Jezus może zmienić twoje życie

Długi, nie za wysoki kościół z płaskim dachem mieści sporo osób. Wypełniony był w całości. Nawet w czasie mszy dostawiano plastikowe krzesełka. Chciałem zająć sobie miejsce na chórze. Wszedłem, ale chyba popełniłem jakąś małą gafę, bo chór zarezerwowany był chyba w całości dla zespołu i śpiewających dzieci. Ale dzięki temu już od początku wiedziałem, że msza nie będzie nudna, bowiem na chórze rozłożona była perkusja, czekała gitara basowa, jakieś organy i cymbały. Przyglądnąłem sie chhwilę i zszedłem na dół, by zająć miejsce w ławce w tylnej części kościoła. Ponieważ przyszedłem dość późno, to większość osób siedziała już na swoich miejscach. Od razu rzuciły mi sie w oczy jednolite stroje kobiet. Siedziały w ławkach, więc widać było tylko to co powyżej oparcia ław. A były to jednolite chusty pozakładane na czarne indiańskie głowy z długimi prostymi włosami, zakrywające ramiona aż do połowy pleców. Wszystkie niemal identyczne, nieezbyt kolorowe, w kontrastowe kostki. Natomiast chyba obowiązkowym strojem młodych chłopców były jeansy i jakaś ciemna bluza lub T-shirt oraz fryzura żelowa.
Msza się zaczęła od wejścia procesji z krzyżem i świecami przez środek kościoła oraz mocnym uderzeniem zespołu. Od razu wypełniło kościół głośne śpiewanie dzieci z chóru i niemal popowe brzemienie muzyki z rytmiczną perkusją i przebijającymi się cymbałkami prowadzącymi melodię. Głośny, chóralny śpiew dzieci zawsze przynosi radość i taką też atmosferą od razu wypełnił się kościół. Na myśl przyszły wspomnienia śpiewu góralskich dzieci dla Papieża JP II. Później zauważyłem, że jednak mało, spośród zgromadzonych osób śpiewa, więc jedynie chór dzieci stwarzał wrażenie, że cały kościół modli sie śpiewem. Cóż, widać na całym świecie w kościele katolickim jest jakiś problem ze śpiewaniem...
Gdy wszyscy powstali, odniosłem wrażenie, że jestem na mszy dla dzieci. I to nie dlatego, że faktycznie w kościele było sporo dzieci i młodzieży, ale dlatego, że na każdego mogłem popatrzeć z góry. Okazuje się, że niespełna 180 cm to wzrost nieosiągalny dla tutejszych ludzi. Nawet mężczyźni są zwykle o głowę lub pół niźsi ode mnie. Z jednej strony fajnie - wszystko ładnie widziałem, ale z drugiej strony czułem, że trochę wystaję i pewnie ci z tyłu ciągle na mnie patrzą. W dodatku chyba jako jedyny w kościele byłem w krótkich spodniach. No cóż, za tydzień będzie lepiej..

Nocny widok na główny plac kościelny

Msza, chociaż klasyczna w swoim układzie, to w wielu momentach dobitnie uświadamiała mi, że jednak jestem w innej kulturze. Już czytanie ewangelii było zaskakujące, bowiem przeczytał je jakiś mężczyzna w języku w ogóle nie przypominającym hiszpańskiego i sądzę, że był to jeden z używanych tu dialektów Majów. Później było standardowe kazanie. Wyglądało na nudne i długie, czyli klasyczne. Ludzie się nieco kręcili, młodzież nie wyglądała na mocno zainteresowaną, a dzieci rozrabiały. Na szczęście ksiądz skończył i po modlitwie nastąpił kolejny akcent spoza moich przyzwyczajeń. Niemniej był bardzo interesujący i wywołał nawet uśmiech na mym licu. Otóż, wyszło bodaj 7 panów zbierać na ofiarę. Niby nic szczególnego, ale zamiast koszyków mieli coś, jakby siatki na motyle: na długim kijaszku na końcu był woreczek. Jedynie to, że woreczek miał na sobie krzyż odróżniało go od siatki na motyle. Dzięki temu panowie obsługiwali całą kilkuosobową ławkę z jednego brzegu i nie musieli kręcić się po kościele zbyt długo. Myślę, że coś podobnego można by wprowadzić w Polsce lub zastosować coś jeszcze bardziej pomysłowego - może jakieś chwytaki czy szczypce wyciągające banknoty z portfeli. Dzięki czemu uczestnicy mszy nie musieli by się rozpraszać, a kościelni sami pobierali by odpowiednią dobrowolną kwotę co łaska.

Wnętrze pustego kościoła

Muszę wrócić jeszcze na chwilę do śpiewu i grania, ponieważ bardzo podobało mi się rozpoczynanie prawie każdej pieśni lub krótkiej śpiewanej odpowiedzi zgromadzenia od charakterystycznego i znanego raczej z koncertów stukania przez peruksistę na trzy lub na cztery pałeczką o pałeczkę. Brakowało jeszcze tylko przed pierwszym uderzeniem w bębny głośnego odlicznia: raz, dwa trzy, cztery! Chociaż przyznam, że po niektórych wejściach kapeli, zwłaszcza na początku mszy, miałem odruch bicia brawo, jak przystało po każdym utworze podczas koncertów muzycznych.
Gdy przyszedł czas przekazać sobie znak pokoju, to uścisnąłem tyle dłoni, że w polskich warunkach odpowiada to 2 miesiącom regularnego uczęszczania do kościoła i standardowego przekazywania znaku pokoju. Jeden z młodych chłopaczków uścinął mnie nawet oburącz, jak jakiś starszy i poważany maestro. Dobrze, że nie nastawił sygnetu do ucałowania. Ciekawostką było, że po mszy, gdy już wychodziliśmy z ławek kilku amigos podało mi grabę (sobie nawzajem również), jak staremu kumplowi na "do zobaczenia", jakby po skończonym wspólnym siedzeniu w barze przy piwie. Myślę, że za tydzień na mszy nie będę już taki zdziwiony i przebije kilka piątek i stuknę parę żółwików z niektórymi amigos.

Takich napisów można znaleźć w cały mieście dziesiątki

Podczas rozdawania komunii włączono duże wiatraki powodując szum i spory ruch powietrza. Wiszące firany zdobiące wnętrze kościoła zaczęły falować, a nawet różaniec na świętej figurce jakby ożył. Jedna z młodych matek zaczęła ubierać nawet swoje dziecko, bowiem wiatraki przyniosły spore orzeźwienie. Później wiatraki ucichły, nastąpiło błogosławieństwo i po mszy wszystkie dzieci ustawiły się w dwóch rzędach na klęczkach wzdłuż głównej nawy, a przechodzący ksiądz kropił je dość obficie wodą i błogosławił. Na wyjście znów zabrzmiała kapela i tak po 1,5 godzinie można było uznać koncert.. przepraszam - mszę za zakończoną.

Mecz piłkarski na szczycie

2011-02-11T10:19:00.000-08:00

Poprzedni post z Żywieckich Godów wydaje mi się obecnie bardzo odległy. A to dlatego, że teraz podziwiam zupełnie inne klimaty i to pod każdym względem - od krajobrazów, ludzi i kultury począwszy, a na temperaturze powietrza kończąc. Jestem w Gwatemali. Jadąc wypożyczonym rowerem na krótką wycieczkę wokół miejscowości San Pedro, w której mieszkam nad jeziorem Atitlan, zatrzymałem się na moment, by pooglądać mecz piłki nożnej. Nie był to pewnie mecz na szczycie, ale bez wątpienia na wysokim poziomie ;) Boisko umiejscowione jest wysoko ponad miasteczkiem, które i tak wznosi się ok. 1500 m npm i otoczone jest jeszcze wyższymi szczytami wulkanów, z których ten najbliższy - także nazywający się San Pedro, ma ponad 3000 m.
Mecz, mimo lokalnego charakteru, wyglądał na zaciekły, a zawodnicy dawali z siebie bardzo dużo, a patrząc na kolory strojów wyglądało to, jak gra na szczycie o wysoką stawkę między Argentyną a Brazylią... :)

Żywieckie Gody 2011

2011-01-23T09:39:00.000-08:00

Żywieckie Gody to jedna z najstarszych imprez folklorystycznych w Polsce. Zwane inaczej Jukace lub Dziady. W tym roku odbywają się po raz 42-gi. Rozpoczynają się w połowie stycznia, ale kolędnicy w barwnych strojach chodzą po Żywiecczyźnie już w grudniu. Oprócz kolorowych korowodów i zaczepek przechodniów, w ramach godów odbywa się konkurs strzelania z bata. W różnych miasteczkach i wsiach Beskidu Żywieckiego różnie się mówi na tą tradycję i pewnie można znaleźć jeszcze trochę różnic - chociażby w strojach, ale jedno jest wspólne - kolorowe pochody i wspólna tradycja tych regionów. Ciekawostką jest, że tak interesująca impreza nie znajduje wśród lokalnych mieszkańców wielkiego zainteresowania. Garstka ludzi zgromadziła się na rynku w Żywcu w dniu 22 stycznia, gdy kolorowy pochód przyszedł na Rynek spod dworca kolejowego. W zasadzie można odnieść wrażenie, że więcej tu osób fotografuje i filmuje tą imprezę niż przychodzi ją faktycznie obejrzeć i w niej uczestniczyć.
Oto 25 fotografii z tegorocznej zabawy w Żywcu.

Al Di Meola na jedynym koncercie w Polsce

2010-12-22T13:24:00.000-08:00

W naszym pięknym mieście - Bielsku-Białej wystąpił przedwczoraj słynny gitarzysta Al Di Meola. Można było zrobić komuś piękny prezent pod choinkę zabierając go na ten koncert. Sala była wypełniona po brzegi - bardziej niż podczas koncertów niedawnej Jazzowej Jesieni. Al Di Meola zagrał w składzie z drugim gitarzystą, perkusistą i akordeonistą, który także wykonywał niezwykłe wokalizy wzmacniające brzmienie swojego instrumentu. Brzmienie gitary Ala było przecudne. Koncertowi nic nie można było zarzucić, no może oprócz tego, że trwał za krótko - można by słuchać tej nuty o wiele dłużej.
Krótkie fragmenty koncertu można obejrzeć na stronie Bielskiego Centrum Kultury, a u mnie jak zwykle kilka fotografii.

Peron4.pl publikuje krótką relację z naszej Armeńskiej wyprawy

2010-12-04T11:07:00.000-08:00

Dziś krótki wpis: zapraszam na portal peron4.pl, gdzie przeczytacie dwie strony o naszej armeńskiej wyprawie rowerowej.

Dwa i pół oddechu

2010-11-29T14:57:00.000-08:00

Leżę w czterech ścianach, patrzę w sufit i oddycham... Aparat też leży (na mnie) i patrzy w sufit. Podnosi się i opada wraz z moim oddechem. I oto, co widzimy: nową lampę na suficie - jest piękna, prosto z Leroy Merlin. Warto było ją kupić, bo wiele wnosi do tego pomieszczenia. Aż miło tak poleżeć..

8 Jazzowa Jesień w Bielsku-Białej - fragmenty

2010-11-29T10:50:00.000-08:00

Dziś druga i ostatnia odsłona Jesieni Jazzowej, która zakończyła się wczoraj w Bielsku-Białej. Jak zawsze zagrał Tomasz Stańko. Stworzył projekt "Bielsko-Biała". Jednak, odnoszę wrażenie, że niewesoło mu się kojarzy to miasto sądząc po tym, co zaprezentował :)
Drugi koncert tego samego dnia dał Abdullah Ibrahim. Tym razem także nuta była spokojna, ale magiczna. I to tak w skrócie moje wrażenia. Z koncertów po dwa zdjęcia, bowiem Stańko jest już obfotografowany z każdej niemal strony, natomiast podczas koncertu Ibrahima były mocne obostrzenia odnośnie możliwości fotografowania.
Miałem okazję jeszcze posłuchać koncertu Chrisa Pottera. Jego także mam na zdjęciach zrobionych podczas koncertu, jaki dał przy okazji Zadymki Jazzowej.

Abdullah Ibrahim:

Chris Potter:

Tomasz Stańko:

Manu Katche na zamknięcie Jazzowej Jesieni w Bielsku-Białej

2010-11-28T23:29:00.000-08:00

Jazzowa Jesień w Bielsku-Białej odbyła się już po raz ósmy. I jak zwykle pod dyrekcją Tomasza Stańki. Na zakończenie mieliśmy zdecydowany i mocny akcent, kontrastujący ze spokojnymi koncertami Stańki i Abdullaha Ibrahima, jakie odbyły się dzień wcześniej. Widać było, że to lider grupy. A jak perkusista jest liderem, to koncert musi być z ogniem. W podziękowaniu, na koniec otrzymał od publiczności owację na stojąco.

Zdjęcie obrazu bez zdejmowania

2010-11-16T23:20:00.000-08:00

Nie wiem czym sobie zasłużyłem, ale dostałem obraz. Wisi już na ścianie. Miał być przeznaczony, by udekorować kuchnię i tak też się stało. Pięknie się tam wkomponował. Zdjęcie nie przedstawia do końca jego barw. Niestety na razie nie będzie wystawione do publicznej ekspozycji :) Niemniej, każdy może podobny prezent sobie lub komuś sprawić. Wystarczy skontaktować się z autorką i zamówić jakieś dzieło. A autorką jest artystka z Bielska-Białej - Magdalena Kapela. Maluje rzeczy własne oraz reprodukcje dowolnych prac znanych artystów. A jeśli ktoś ma nadmiar gotówki i chce mieć nietuzinkowe wnętrze mieszkania czy choćby biura, Magda strzeli na ścianę malowidło większych rozmiarów - to też jej specjalność. Zapraszam do obejrzenia strony z portfolio Magdy Kapeli. Samo spotkanie się z tą osobą jest ciekawym doświadczeniem :) Jej prace można też podziwiać (i kupić) w hotelu Jawor w Jaworzu koło Bielska-Białej oraz w hotelu Gołębiewski w Wiśle.

W przypływie kolejnej wolnej chwili zamieszczę kilka fotografii Magdy przy pracy w plenerze..

Życie jest kolorowe :)

2010-11-14T15:12:00.000-08:00

W poszukiwaniu ciekawych obiektów, miejsc, wnętrz, atmosfery, kolorów.. wpadliśmy na krótką zwariowaną sesję wieczorną do starej chaty mieszczącej się niemal w centrum Bielska-Białej. Już od dawna, przejeżdżając koło niej miałem ochotę ją sfotografować. Nie wiedziałem nawet jak ciekawe ma wnętrza. Będzie trzeba tam jeszcze kiedyś powrócić, nim całkiem obróci się w kupę gruzu. Grażyna fotografowała ze statywu na długich czasach, a ja bawiłem się na ekstremalnie wysokich wartościach ISO fotografując również z ręki także z naświetlaniem kilkusekundowym z wykorzystaniem wbudowanej lampy błyskowej. Wyszło z szumem, poruszone, niezgodne z canonami sztuki ale... raczej ciekawe, inne niż te wymuskane i prawidłowo skadrowane fotki krajobrazowe :)

Zbiorowa wystawa fotografii

2010-11-05T05:05:00.000-07:00

Na otwarcie starego nowego (po remoncie) Domu Kultury w Bielsku-Białej Lipniku przybędzie sam Prezydent Miasta i wielu gości. Czyli impreza zapowiada się z pompą. Wśród atrakcji będzie otwarcie galerii "Spojrzenia Wybrane" prowadzonej przez Basię. Na ścianach zawisną zdjęcia różnych autorów, począwszy od tych zupełnie nieznanych (jako pierwsze ich spojrzenia przez aparat publicznie wystawiane) po artystów rozpoznawalnych, jak chociażby Maciej Duczyński czy Marek Dusza. Znajdzie się także i gość zagraniczny - Joakim Strömholm. Miło więc, że wśród takich osób, znalazło się miejsce dla mnie - zawiśnie fotografia przywieziona swego czasu z Bośni.
Zapraszam do oglądania wystawy, która będzie prezentowana przez miesiąc począwszy od 5 listopada 2010.

Tak się złożyło, że się udało

2010-10-27T23:50:00.000-07:00

Nasza tegoroczna armeńska przygoda rowerowa znalazła się w druku. Można po nią sięgnąć kupując listopadowy numer magazynu Rowertour. Armenia na rowerach to wyprawa numeru, a na opowieść o gościnności Ormian, pięknych widokach i wielu różnorodnych smakach tego kraju magazyn przeznaczył 10 stron zilustrowanych 10 fotografiami uczestników. Moje zdjęcia znalazły się na okładce i wewnątrz numeru. Tytuł nawiązuje do faktu, że część z nas jechała na rowerach składanych. Dwaj panowie natomiast ciągnęli za sobą przyczepki ze swoimi pociechami. Korzystając kilkukrotnie z różnych lokalnych środków komunikacji musieliśmy się mocno składać z tym całym sprzętem, by wszystko się udało. Okazuje się, że do rosyjskiej Gazeli - marszrutki wielkości tranzita czy transportera można zmieścić 7 rowerów, 2 przyczepki, 7 sakw, podręczne plecaki, 9 osób i kierowcę ;)

Zapraszam do poczytania.
Autorzy tekstu i innych zdjęć: Grażyna oraz Remigiusz.

Z ziemi serbskiej do Rzeczpospolitej

2010-10-01T14:13:00.000-07:00

Może to i stary kotlet, ale odgrzany na nie byle jakiej patelni :) czyli moja pierwsza publikacja w Rzeczpospolitej. Zapraszam do krótkiej lekturki.

Dzieci Sancheza na żywo

2010-10-01T13:53:00.000-07:00

Końcem września w Zabrzu wystąpił Chuck Mangione. Większość osób kojarzy go z muzyki do filmu Dzieci Sancheza. Pewnie mało kto widział ten film, ale muzyka jest rozpoznawalna. Podobnie jest w moim przypadku, a raczej było, ponieważ po zabrzańskim energicznym koncercie, nadrabiam straty i zapoznaje się z muzyką Chucka. Niesamowite, ile energii drzemie w 70-cio letnim człowieku. Chuck z zespołem dał takiego ognia, że publiczność kilka razy obdarowała wszystkich muzyków długą owacją na stojąco. Szkoda tylko, że Chuck słodził słuchaczom, a mimo to zagrał tylko jeden bis. Wyciszenie burzy oklasków po pierwszym bisie uciszyło dopiero zaświecenie świateł i puszczenie z głośników muzyki "na wyjście". Także obostrzenia, co do fotografowania nie wszystkim się podobały i panowie pilnujący musieli przez większą część koncertu upominać od czasu do czasu niektórych samowolnych fotografów. Cóż, i ja nie mogłem sobie pozwolić na opuszczenie koncertu bez przynajmniej jednej foto-pamiątki. W trakcie bisu zrobiłem tą fotografię. Myślę, że Chuck nie ma mi tego za złe (ważne, że każdy robi swoją robotę dobrze :)

Konkurs - wyróżnienie

2010-09-23T12:51:00.000-07:00

Informacja od redakcji Świata Obrazu, organizatora konkursu fotograficznego, brzmiała tak:

Uprzejmie informujemy, że Konkurs Fotograficzny "Wodne skojarzenia" został rozstrzygnięty. Jury Konkursu bardzo wysoko ocenili poziom nadesłanych prac. Autorzy zdjęć wykazali się znajomością warsztatu fotograficznego, pomysłowością i twórczym podejściem do tematu.
Do wystawy pokonkursowej Jury Konkursu zakwalifikowało tylko 29 prac spośród ponad 2 tys. nadesłanych, w tym 3 nagrodziło I, II i III miejscem. Głos Internatów zadecydował o przyznaniu nagrody publiczności - albumu fotograficznego.
Wszystkim, którzy nadesłali zdjęcia serdecznie dziękujemy za udział w konkursie, zaś osoby zainteresowane wystawą zapraszamy od 11 do 31 października 2010 roku na Plac Wolności w Poznaniu. Oglądającym wystawę życzymy miłych wrażeń i chwili refleksji nad znaczeniem wody w naszym życiu.
Oficjalne otwarcie wystawy oraz wręczenie nagród nastąpi 11 października 2010 roku o godz. 11:00 na Placu Wolności w Poznaniu.

A wśród tych 29 zdjęć znalazły się wyróżnione aż dwie moje fotografie, z czego pozostaje się tylko cieszyć :)
Pierwsze nosi tytuł "Wodny Świat" i zostało zrobione na Mekongu w Wietnamie, a drugie "Zamiast gitary" zrobiłem podczas koncertu zespołu Three Fall na tegorocznej Zadymce Jazzowej, czyli bielskim festiwalu jazzowym.
Wyniki konkursu "Wodne Skojarzenia"

Armenia retro

2010-09-21T03:41:00.000-07:00

Quiz z poprzedniego posta niech sobie trwa.. i tak jest nim zainteresowanie znikome (dziwne :), a ja sobie wracam do Armenii. Nie mogę obiecać, ale z dużą dozą prawdopodobieństwa mogę zapewnić, że to już ostatni raz męczę zdjęciami z tego wyjazdu.
Tak jakoś zachciało mi się wozić na rowerze dwa komplety sprzętu foto - jeden cyfrowy, drugi analogowy. I nie żałuję, bo fotki czarno-białe z mojego poczciwego analogowego Ricoha mają jakiś klimat. Co prawda laboratorium nie popisało się przy wołaniu filmów (porobili jakieś zacieki, plamy, etc.), ale może ma to swój urok. Zawsze warto szukać dobrych stron każdej sytuacji. Mogę dzięki temu zaprezentować krótką galeryjkę fotek w stylu bardzo retro.

Quiz

2010-09-15T12:34:00.001-07:00

Zróbmy sobie chwilę przerwy od Armenii. Oto quiz fotograficzny. Jedno z poniższych zdjęć zrobiłem w Izraelu i jedno w Wietnamie. Dzieli je zarówno niemała odległość czasowa, jak i terytorialna.

Pierwsze zadanie: znajdź różnice na tych zdjęciach (interpretacja dowolna :)
Drugie zadanie: odgadnij, które zdjęcie było wykonane w którym kraju (tu wymagam konkretu :)

Udanej zabawy! Wyniki zostaną ogłoszone, jak przyjdzie czas :P
Kryteria oceny: nietuzinkowa interpretacja różnic na zdjęciach i poprawna odpowiedź na pytanie drugie.

Armenia i zabytki

2010-09-13T14:54:00.000-07:00

Do Armenii siłą rzeczy będę powracał może jeszcze kilkakrotnie.

Ten najstarszy chrześcijański kraj świata zabytkami stoi. Wszystkie wiekowe - średniowieczne, a stoją w dużej mierze w dobrym stanie. Oto kilka z nich:

Armenia - krajobrazy

2010-09-05T04:38:00.000-07:00

Armenia jest krajem zdecydowanie górzystym. Nie ma dostępu do morza, ale ma duże jezioro Sevan z piękną turkusową wodą. Krajobrazy w tym kraju są bardzo zmienne, mimo małego obszaru, jaki zajmuje - mamy tu pustynne, suche i wypalone słońcem skaliste góry, o stromych zboczach i ostrych krawędziach. Mamy zielone, łagodne grzbiety. Są głębokie kaniony, które często można znaleźć dopiero, gdy stanie się nad ich krawędzią. Mamy widoki industrialnych zabudowań porzuconych fabryk czy szarych domów wtopione w niezwykłe góry, o urodzie dolomitów. Jest w końcu otoczenie góry Ararat. Chociaż leży ona na terenie Turcji, to jest armeńska. A z racji swej wysokości względnej (góra majestatycznie wznosi się zadziwiająco wysoko nad otaczającym ją płaskim terenem), jest ona widoczna z wielu miejsc i z bardzo daleka. Nawet w stolicy można podziwiać widok na miasto z górą w tle.

Biesiady armeńskie

2010-09-04T13:14:00.000-07:00

Powracam znów do wspomnień z wyprawy po Armenii. Największym atutem tego kraju są tamtejsi ludzie - Ormianie. Poniżej kilka zdjęć z jednej z biesiad, na jaką zostaliśmy zaproszeni. Była to uczta wystawiona na cześć dziadków, którzy przyjechali ze stolicy do swoich synów i córek mieszkających na prowincji. Tak się złożyło, że my z naszymi rowerami całą grupą zatrzymaliśmy się akurat przy ich domu pod sklepem. Zaczęło padać, więc postanowiliśmy przeczekać deszcz pod zadaszeniem. Właściciel sklepu nie pozwolił nam jednak długo tak stać. Naszą całą dziewięcioosobową grupę zaprosił na szaszłyka. Jak się po chwili okazało, nie był to tylko szaszłyk, ale całe przyjęcie z zastawionym po brzegi stołem. Była i oczywiście wódeczka, której nie odmawialiśmy :) Okazało się, że jedna z kobiet, o imieniu Tatev jest nauczycielką angielskiego, więc mieliśmy rosyjsko-angielską rozmowę. Wyszliśmy, a właściwie musieliśmy się wyrwać po kilku godzinach. Gospodarze koniecznie chcieli nas zatrzymać na nocleg i byli niepocieszeni, że jednak postanowiliśmy jechać dalej...

Poradnik foto w Rowertour

2010-09-04T09:02:00.000-07:00

Tym razem fotek nie będzie, a jedynie wzmianka, że po, właściwie już należałoby powiedzieć, kilkudziesięciu latach fotografowania (bo z górą dwudziestu), ośmieliłem się napisać kilka porad fotograficznych, które wydrukował na swych łamach magazyn rowerowy Rowertour w numerze sierpniowym 2010. Porady są ujęte w kontekście wycieczek rowerowych, ale to jednak uniwersalne sprawy. Zapraszam do poczytania. Nie jest to nic odkrywczego, ale może warto przeczytać i zobaczyć przykłady zdjęć...? ;)

A przy okazji miła dla mnie sprawa - numer wrześniowy tegoż magazynu moje zdjęcie publikuje na okładce. Rzecz dotyczy tekstu o wycieczkach po Pogórzu Ciężkowicko-Rożnowskim :D

Pod Mt Blanc

2010-08-25T13:22:00.000-07:00

Do Armenii jeszcze powrócimy, ale na chwilę przeniesiemy się w wysokie Alpy. Oto miałem okazję i szczęście pobyć kilka dni w przepięknej scenerii alpejskiej. Spanie w namiocie w otoczeniu najwyższych szczytów Europy w dodatku przy pięknej pogodzie to przeżycie niezapomniane. Oto kilka monochromatycznych fotografii zrobionych niemal z namiotu.

Zakaukazie

2010-08-14T15:57:00.000-07:00

Czas urlopów dotyczy także wpisów na blogu. Dlatego przeleciał cały lipiec bez żadnego wpisu. Ale czy to w czymś komuś przeszkadza? ;)

W tym czasie udało mi się odwiedzić Armenię. Nie spodziewałem się nawet, że ten kraj jest tak fantastyczny. Nie spodziewałem się, że wspomnienia z podróży będą konkurować ze wspomnieniami styczniowego wyjazdu do Wietnamu i Laosu. Okazuje się, że Armenia ma do zaoferowania bardzo dużo. I wielokrotnie pokazała, że nie trzeba lecieć na koniec świata do egzotycznych krajów, by doznać niezwykłych wrażeń podczas podróży.
Armenia objawiła się nam różnorodnością krajobrazów. Pokazała suche, wypalone słońcem i pokryte żółtymi trawami góry ze skałami, pokazała zielone i łagodne szczyty z szerokimi dolinami, niczym w szkockim Glencoe. Pokazała głębokie kaniony, urywające się nagle, pionowo i bardzo głęboko. Pokazała nam piękne jezioro Sevan leżące prawie 2 km nad poziomem mórz, mające niezwykle turkusową wodą. I wreszcie ukazała zza zasieków swą świętą, wiecznie ośnieżoną górę Ararat leżącą obecnie w Turcji.
Armenia, jako najstarszy chrześcijański kraj świata szczyci się przepięknymi samymi w sobie, a do tego położonymi w niebanalnych miejscach klasztorami, cerkwiami, zamkami obronnymi, a nawet świątynią pogańską z początku naszej ery.
Armenia pokazała nam także swoje kontrasty: zniszczone i zardzewiałe stare zabudowania fabryk wtopione w piękne góry. A na drogach Mercedesy z ciemnymi szybami jadące od czasu do czasu wśród starych Wołg, Ład, Uazów czy Gazeli.

Jednak największą wartością tego kraju są sami jej mieszkańcy. Ormianie to niezwykle, momentami aż do przesady w naszych oczach, gościnni ludzie. I jest tak, mimo tragicznej historii swego narodu. Do nas, Polaków, są chyba jakoś szczególnie pozytywnie nastawieni. Codziennie mieliśmy okazję tej przychylności doświadczać.

W Armenii wszystko, co chce nam pokazać pozbawione jest komercji, turystyki, a nawet opłat za wstępy do miejsc wpisanych na listę UNESCO. Wszystko kipi naturalnością i prawdziwością. A zamiast słów "one dolar" za zrobienie zdjęcia, słyszymy "spasiba".

Czas na foty. Oto garść zdjęć z pierwszej części wyprawy.

Wywiad w Świecie Obrazu

2010-06-11T15:10:00.000-07:00

Świat Obrazu (swiatobrazu.pl) zaprosił mnie do udzielenia wywiadu w związku z uczestnictwem mojego bloga w konkursie na fotoblog 2010 roku. Jest się z czego cieszyć, gdyż spośród bardzo dużej ilości blogów, redakcja uznała mój za ciekawy i jako jeden z pierwszych zostałem poproszony do wywiadu na temat bloga, podróży i fotografii.

Zapraszam do poczytania wywiadu z autorem bloga fotowyprawy.blogspot.com czyli ze mną ;)

W kuli

2010-05-31T15:06:00.000-07:00

Wracając z rowerowania, stanęło mi na drodze budowanie drogi. Nie obeszło się bez strzałów migawki. W ukryciu przed ewentualnymi ochroniarzami zapuściliśmy się wgłąb kuli ze stalowej kratownicy.

Teatr uliczny

2010-05-27T10:33:00.000-07:00

W Bielsku-Białej zakończyła się właśnie już 24-ta edycja Międzynarodowego Festiwalu Sztuki Lalkarskiej. Jest to jedno z największych wydarzeń tej sztuki na świecie i najstarsze w Europie. Sztuka przedstawiana jest także w plenerze. Niestety tegoroczna pogoda trochę mieszała w planach organizatorów. Poniżej migawki z przedstawienia Lwowskiego Teatru Woskresinnia pt. "Wiśniowy Sad". Przedstawienie odbywało się na placu pod zamkiem po zmroku.

Koncert z archiwum

2010-05-09T10:04:00.000-07:00

Koncert z archiwum fototeki: Roger Waters w O2 Arena w Londynie. Odbył się w 2008 roku. Aparat musiałem niestety oddać przed wejściem do depozytu, ale koledze udało się wnieść aparat kompaktowy. Pan Angol na bramce nie zorientował się, że ta niepozorna maszyna miała zoom bodaj 12-krotny. I tym oto sprzętem udało się ustrzelić kilka zdjęć o wysokiej wadze...

Wystawa już wisi

2010-04-16T14:08:00.000-07:00

Zawisła wystawa moich zdjęć - Mekong. Życie po drugiej stronie rzeki.
Jest to kilkanaście migawek z krótkiej podróży po Wietnamie i Laosie. Rzeka Mekong zwana jest Matką Wszystkich Rzek. Jej woda daje wszystko, co potrzeba do życia.

Start: Niedziela, 11.04.2010
Zakończenie: Sobota, 15.05.2010
Miejsce: Galeria "Spojrzenia Wybrane" przy Domu Kultury w Bielsku-Białej Lipniku, ul. Podgórna 29
Wernisaż: 17.04.2010 godz. 18:00

Dee Dee na Zadymce

2010-03-02T15:48:00.000-08:00

Osobne miejsce z Zadymki Jazzowej postanowiłem przeznaczyć na koncert Dee Dee Bridgewater. Elektryzująca postać wokalistki wymusza w naturalny sposób poświęcenie jej nieco więcej obrazów. Tak się działo podczas zadymkowego koncertu w Teatrze Polskim w Bielsku-Białej 6 lutego 2010.

Po Zadymce kurz opadł

2010-03-02T15:38:00.000-08:00

12. Lotos Jazz Festival 2010 Bielska Zadymka Jazzowa zakończyła się kilka tygodni temu. Kurz już opadł, więc na spokojnie można przypomnieć sobie, jak gorąco się działo tej zimy w Bielsku-Białej. Oto fotorelacja ze wszystkich koncertów zadymki oprócz jednego, ale o nim będzie osobno w następnym poście :)

Starość w Indochinach

2010-02-08T16:36:00.000-08:00

Tym razem dla kontrastu do gładkich twarzy dzieci, mamy starość. Zmarszczoną, zmęczoną, spracowaną, lecz także często pogodną z uśmiechem w oczach.

Dzieci Wietnamu i Laosu

2010-02-07T04:57:00.000-08:00

Oto kilka migawek zrobionych dzieciom podczas niedługiej styczniowej wyprawy do Laosu i Wietnamu. Mimo, że żyją w biedzie, bawią się na ulicy lub nad rzeką, mieszkają w drewnianych chatach, muszą zajmować się młodszym rodzeństwem, nierzadko tez już popracować, to jednak zwykle są uśmiechnięte, wesołe, pogodne, zaciekawione.. Aż miło popatrzeć, miło fotografować ;)

Cesaria Evora, czyli zdjęcia pięknieją

2009-12-12T09:45:00.000-08:00

Dziś, że tak powiem - wygrzebałem niepublikowane jeszcze zdjęcia z koncertu Cesarii Evory, który miał miejsce w czerwcu tego roku w Gliwicach. Zdjęcia wrzuciłem do sekcji wydarzenia na stronę fotowyprawy.com, ale jedno mnie zaintrygowało. Wcześniej nie zwróciłem na nie uwagi. Jednak okazuje się, że nie warto wyrzucać zbyt szybko zdjęć. Z czasem niektóre nabierają uroku...

Semi-infrared czyli coś prawie jak podczerwień.

2009-12-02T13:42:00.000-08:00

Od dawna już noszę się z zamiarem poeksperymentowania z fotografią w podczerwieni. Za czasów analogowych przeszkodą były nietanie filmy, a następnie proces wywołania. Obecnie okazuje się, że aparaty cyfrowe mają wbudowane filtry, które tą zabawę utrudniają. Jednak nadejdzie ten czas, gdy kupię porządny filtr czerwony, statyw i zapuszczę się w zielone tereny z błękitnym niebem pokrytym białymi chmurami.

A na razie pozostaje mi zabawa w pseudo podczerwień wywoływaną sztucznie przez odpowiednie ustawienia suwaczków przy generowaniu obrazu czarno-białego z RAW-a. Oto małe co-nieco w tej materii.

Podróż w czasie

2009-11-07T14:18:00.000-08:00

W Beskidzie Żywieckim zaglądnąłem do starej, drewnianej chaty. Ze swoim analogowym aparatem wyprodukowanym ponad 20 lat temu pasowałem do tych wnętrz.

kilogram jazzu

2009-11-05T10:00:00.000-08:00

W listopadzie Tomasz Stańko ze swoim festiwalem Jazzowa Jesień rozpoczyna w Bielsku-Białej jesienno-zimowy okres muzyki jazzowej. Kolejny miesiąc z jazzem będzie w lutym za sprawą słynnej już Zadymki Jazzowej. Tuzin zdjęć z tych i innych koncertów z wielu poprzednich lat można obejrzeć na nietuzinkowej wystawie (mojej własnej :) pt. "Kilogram jazzu". Będzie dostępna przez cały listopad i grudzień 2009 w Vagina Cafe na Placu Wolności w Bielsku-Białej.

Zapraszam!

A jeśli widziałeś już wystawę, to zapraszam do skomentowania.

Start

2009-11-05T02:56:00.000-08:00

Poblogujmy na poważniej :) Do tej pory prowadziłem coś a'la blog (dostępny w archiwum na fotowyprawy.com), a teraz będzie na prawdę.

Zastanawiałem się jaką fotkę wrzucić na start. Padło na taką... Bez tłumaczenia się i komentowania, dlaczego akurat ona... Zresztą jest podpisana :)